پیام به کنگره در مورد یک برنامه تثبیت اقتصادی.

به طرق خاص ، جنگ غواصی فعلی ، مشکلاتی را نشان می دهد که در طول جنگ جهانی اول غیرقابل تصور بودند. تئاترهای مبارزات امروز مناطق بسیار بیشتری را پوشش می دهند. میلیون ها نفر دیگر از انسان درگیر هستند. عوامل جدید قدرت مکانیکی ، در هوا و زمین و دریا ، تغییرات اساسی در استراتژی و تاکتیک های اساسی ایجاد کرده است.

در این جنگ جدید ، ملل مقاومت در برابر قدرت محورها با یک چالش حتی بیشتر برای وجود خود روبرو هستند. آنها با دشمنان قدرتمندتر و شوم تر می جنگند. اما درک آنها از بزرگی کار و استحکام عزم آنها باعث می شود پیروزی در روزهای طولانی به نتیجه برسد.

با این حال ، از برخی روش های دیگر ، شرایط امروز موازی موارد 1917-1918 است. اکنون ، مانند آخرین جنگ ، دشمن مشترک در ابتدا از این مزیت برخوردار بوده است. اکنون ، همانطور که در آن زمان ، شکست های تلخ و خسارات سنگین باید توسط کسانی که از تمدن دفاع می کنند ، تحمل شود ، قبل از این که بتوانیم برتری حیاتی را در مردان و مهمات ایجاد کنیم که موج را به وجود می آورد.

ایالات متحده به مراتب بهتر برای جنگ واقعی در 7 دسامبر سال 1941 ، نسبت به 6 آوریل 1917 آماده بود. بیش از دو سال ، با پی در پی اقدامات کنگره ، ما اقدامات ایمنی را برای دفاع از خودمان انجام داده ایم یا شروع کرده ایمدر حال رشد حجم و اهمیت. تجدید نظر در قوانین بی طرفی ، تصویب قانون خدمات انتخابی و قانون اجاره وام و افزایش زیاد ارتش و نیروی دریایی ما و ابزارهای جنگ مورد نیاز آنها وجود داشت.

پس از پرل هاربر ، مردم آمریكا برنامه ملی تولید جنگ را اتخاذ كردند كه دو سال قبل توسط اکثر مردم فوق العاده خوانده می شد. این امر نیاز به تغییر بخش عمده صنعت آمریکا از محصولات صلح به سلاح های جنگ دارد.

به ناچار - اما با تأیید کامل ملت - این برنامه عظیم در حال جابجایی صنعت ، کار ، کشاورزی و امور مالی است. این اختلال در شیوه عادی زندگی هر خانواده آمریکایی و هر خانواده آمریکایی مختل کننده است. در این مورد ، ما الگوی جنگ جهانی اول را تکرار می کنیم ، اگرچه در مقیاس بسیار بیشتری.

در طی آن جنگ قبلی ، عوامل اقتصادی خاصی وجود داشت که مشکلات غیر ضروری را ایجاد می کرد. و این سختی ها مدتها پس از امضای آتش بس ادامه یافت. من از کلمه "غیر ضروری" استفاده می کنم زیرا این اعتقاد من است که بسیاری از رنج هایی که در آن زمان ایجاد شده است می توان از آن جلوگیری کرد.

این عوامل اقتصادی در درجه اول مربوط به عبارتی است که به راحتی قابل درک است که بر زندگی همه ما تأثیر می گذارد - هزینه زندگی. از آنجا که در هزینه زندگی که با آخرین جنگ همراه بود ، در ابتدا بررسی نشد ، مردم این کشور بیش از دو برابر بیشتر از همان موارد در سال 1920 پرداخت کردند که در سال 1914 انجام دادند.

افزایش هزینه های زندگی در این جنگ به موازات آخر آغاز شده است. قطعاً زمان آن رسیده است که مارپیچ را متوقف کنیم. و ما می توانیم با این واقعیت روبرو شویم که باید در زندگی ما کاهش چشمگیری داشته باشد.

در حالی که هزینه زندگی ، بر اساس میانگین قیمت ضروریات ، از پاییز سال 1939 تاکنون حدود 15 درصد افزایش یافته است ، ما اکنون باید عمل کنیم تا آن را از افزایش 80 درصد یا 90 درصد دیگر در طول یک یا دو سال آینده حفظ کنیم. برای نگه داشتن آن در جایی در نزدیکی سطح فعلی.

دلایل بارز برای برداشتن هر قدم لازم برای جلوگیری از این افزایش وجود دارد. من بر کلمات "هر مرحله" تأکید می کنم زیرا هیچ قدم به خودی خود کافی نخواهد بود. عمل در یک جهت به تنهایی با عدم تحرک در جهات دیگر جبران می شود. فقط یک برنامه همه جانبه کفایت خواهد کرد.

هنگامی که هزینه مارپیچ های زندگی به سمت بالا هفته به هفته و ماه به ماه ، مردم به طور کلی فقیرتر می شوند ، زیرا پاکت پرداخت پس از افزایش قیمت های خرده فروشی عقب خواهد ماند. قیمت پرداخت شده برای ادامه جنگ توسط دولت و بنابراین ، در صورت بالا رفتن قیمت ، توسط بسیاری از میلیارد ها افزایش می یابد. علاوه بر این ، یک گفته قدیمی و واقعی وجود دارد که آنچه بالا می رود باید همیشه پایین بیاید - و شما و من می دانیم که همه ما در سالهای بد پس از جنگ گذشته ، وقتی آمریکایی ها خانه های خود و مزارع خود را از دست می دادند ، همه را پشت سر گذاشتیم. و پس انداز آنها و بیهوده به دنبال شغل بودند.

ما قصد نداریم پس از این جنگ ، همان وضعیت فاجعه بار را برای آن مردانی که امروزه در نبردهای ما در همه نقاط جهان می جنگند ، ارائه دهیم. محافظت از اقتصاد ما در خانه کمترین چیزی است که سربازان ، ملوانان و تفنگداران دریایی ما حق دارند از غیرنظامیان آمریکایی در دولت ، صنعت ، مزرعه و در سایر جنبه های زندگی انتظار داشته باشند.

بنابراین ما باید به عنوان یکی از اهداف اصلی داخلی خود تثبیت هزینه زندگی را اتخاذ کنیم ، زیرا این امر برای استحکام کل ساختار اقتصادی ما ضروری است.

با تکیه بر تجربه گذشته و حال ، و ترک توده هایی از جزئیاتی که بیشتر به سؤالات روش مربوط می شود تا خود هدف ، من نکات زیر را برای کنگره لیست می کنم ، که با هم جمع شده ، ممکن است سیاست اقتصادی ملی فعلی ما نامیده شود.

1. برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، ما باید به شدت مالیات دهیم ، و در آن فرآیند سود شخصی و شرکتی را با نرخ معقول حفظ می کنیم ، کلمه "معقول" در سطح پایین تعریف می شود.

2. برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، ما باید سقف هایی را بر روی قیمت هایی که مصرف کنندگان ، خرده فروشان ، عمده فروشان و تولید کنندگان برای چیزهایی که خریداری می کنند بپردازیم. و سقف های اجاره ای برای مسکن در کلیه مناطق تحت تأثیر صنایع جنگی.

3. برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، باید پاداش دریافت شده توسط افراد را برای کار خود تثبیت کنیم.

4- برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، باید قیمت های دریافت شده توسط تولید کنندگان را برای محصولات سرزمین های آنها تثبیت کنیم.

5- برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، ما باید همه شهروندان را ترغیب کنیم تا با خرید اوراق بهادار جنگی با درآمد خود به جای استفاده از آن درآمدها برای خرید مقالاتی که ضروری نیستند ، در هزینه پیروزی این جنگ مشارکت کنند.

6. برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، ما باید کلیه کالاهای اساسی را که کمبود آن وجود دارد ، جراح کنیم ، به طوری که آنها ممکن است به طور عادلانه در بین مصرف کنندگان توزیع شوند و صرفاً مطابق با توانایی مالی در پرداخت قیمت های بالا برای آنها.

7. برای حفظ هزینه های زندگی از مارپیچ به سمت بالا ، ما باید اعتبار و خرید اقساطی را دلسرد کنیم و پرداخت بدهی ، وام و سایر تعهدات را ترغیب کنیم. برای این امر باعث پس انداز می شود ، خرید بیش از حد را عقب می اندازد و به مبلغ موجود برای طلبکاران برای خرید اوراق جنگی می افزاید.

من می دانم که شما قدردانی خواهید کرد که این هفت نکته اصلی ، هر یک از آنها ، در شیوه قابل توجهی به هدف بزرگ حفظ هزینه های زندگی کمک می کنند.

این بهترین قضاوت من است که فقط دو مورد از این نکات در حال حاضر به قانون نیاز دارند ، به همین دلیل خوب که کنگره قبلاً قوانینی را با توجه به دیگران تصویب کرده است که به نظر می رسد برای تحقق سیاست ملی که به دست می آید کافی است.

من به کنگره اطمینان می دهم که در صورت عدم دستیابی به اهداف مورد نیاز ، و اگر هزینه زندگی باید به طور اساسی افزایش یابد ، من به کنگره توصیه می کنم و هرگونه قانون اضافی را که ممکن است لازم باشد درخواست خواهم کرد.

در اولین مورد ، قانون لازم است و اکنون موضوع در مجلس نمایندگان مورد بررسی قرار می گیرد. هدف آن پایین نگه داشتن سود بیش از حد و در عین حال ، مبالغ زیادی را برای تأمین اعتبار جنگ جمع آوری می کند.

در مورد این موضوع ، من معتقدم که می توان هدف را از طریق فرآیندهای مالیاتی بدست آورد. اکنون ما صرفاً برای اهداف جنگ ، مبلغ حدود 100،000،000 دلار در هر روز هفته را خرج می کنیم. اما قبل از این سال بیش از این نرخ هزینه دو برابر خواهد شد. این بدان معنی است که مبلغی برابر بیش از نیمی از کل درآمد ملی در تلاش جنگ صرف می شود. تقریباً کل این میلیارد ها در حال موجود است و در خود ایالات متحده هزینه خواهد شد.

سود باید به حداکثر حد مطابق با ادامه تولید مالیات داده شود. این به معنای تمام سودهای تجاری است- نه تنها در ساخت مهمات ، بلکه در ساخت یا فروش هر چیز دیگری. طبق قانون جدید مالیات پیشنهادی ، ما به دنبال این هستیم که با پرداخت مالیات ، همه سودهای ناعادلانه یا بیش از حد را در نظر بگیریم. این وظیفه کنگره است که سود ناعادلانه یا بیش از حد را تعریف کند. و هر چیزی بیش از آن چهره خاص باید به دولت برود.

یکی از مشکلات ما نوشتن قانونی است که در آن برخی افراد باهوش شکاف هایی را پیدا نمی کنند ، یا اینکه در آن برخی از مشاغل به طور عادلانه گنجانده نمی شوند. من به رئیس کمیته در مورد راه ها و وسایل در مجلس نمایندگان پیشنهاد کرده ام که برخی از بند های پتو به خوبی می توانند با مالیات ویژه ، تمام سود هر نوع شغلی را که فراتر از تعریف بیان شده از رقم سود حقوقی است ، پوشش دهد.

در عین حال ، در حالی که تعداد آمریکایی های فردی که تحت تأثیر قرار گرفته اند اندک است ، اختلاف بین درآمد شخصی کم و درآمد شخصی بسیار بالا باید کاهش یابد. بنابراین من معتقدم که در زمان این خطر شدید ملی ، هنگامی که تمام درآمد اضافی باید برای پیروزی در جنگ پیش برود ، هیچ شهروند آمریکایی پس از پرداخت مالیات های خود ، بیش از 25000 دلار در سال درآمد خالص ندارد. غیرقابل دفاع است که کسانی که از اوراق بهادار دولتی و محلی از درآمد زیادی برخوردار هستند باید در حالی که ما در جنگ هستیم از مالیات مصون باشند. علاقه به چنین اوراق بهادار باید حداقل در معرض Surtaxes باشد.

من با جدیت امیدوارم که کنگره در اولین لحظه ممکن لایحه مالیاتی جدیدی را تصویب کند. چنین اقدامی در تلاش جامع همه جانبه برای حفظ هزینه های زندگی در زمان ضروری است.

مورد دوم ، مربوط به کنترل قیمت ، به استثنای قیمت های مزرعه ، به اندازه کافی توسط قانون موجود پوشانده شده است ، و من دستورالعمل هایی را صادر کرده ام که فوراً این کار را انجام دهم. این تلاش ما برای عادلانه بودن در تمام مراحل کنترل قیمت است. و اگر تجربه آینده ما نابرابری یا ناعادلانه بودن را نشان دهد ، اصلاحات البته انجام می شود.

با توجه به مورد سوم ، به دنبال تثبیت پاداش برای کار ، قانون در شرایط فعلی لازم نیست. من معتقدم که تثبیت هزینه زندگی به این معنی است که دستمزدها به طور کلی می توانند و باید در مقیاس های موجود نگهداری شوند.

کار سازمان یافته داوطلبانه حق اعتصاب خود را در طول جنگ واگذار کرده است. بنابراین کلیه تثبیت یا تعدیل دستمزدها توسط ماشین آلات هیئت مدیره جنگ که عموماً توسط صنعت و نیروی کار برای حل و فصل همه اختلافات پذیرفته شده است ، حل و فصل می شود.

همه اعتصابات حداقل است. قراردادهای موجود بین کارفرمایان و کارمندان باید از نظر انصاف ، تا تاریخ انقضا آن قراردادها انجام شود. ماشین آلات موجود برای اختلافات کار ، البته همچنان به نابرابری ها و از بین بردن عامیانه زندگی توجه می کند. من تکرار می کنم که همه این فرایندها ، اکنون وجود دارد ، اگر بتوانیم هزینه زندگی خود را حفظ کنیم و پاداش آنها را تثبیت کنیم ، به طور عادلانه ای برای نسبت قریب به اتفاق همه کارگران ما کار خواهد کرد.

بیشتر کارگران در صنایع مهمات بیش از چهل ساعت در هفته کار می کنند و باید در زمان و نیم برای اضافه کاری همچنان پرداخت شوند. در غیر این صورت ، پاکت نامه پرداخت هفتگی آنها کاهش می یابد.

همه این سیاست ها همه سازمان های دولتی را راهنمایی می کند.

با توجه به مورد چهار ، قیمت محصولات مزرعه: تقریباً نه سال است که سیاست دولت است که به دنبال یک هدف معروف به "برابری" باشد - به عبارت دیگر ، قیمت های مزرعه ای که به کشاورز اطمینان می دهد برابری را در آن تضمین می کندقدرت خرید فردی با هموطنان خود که در صنعت کار می کنند. برخی از محصولات مزارع هنوز به مرحله برابری نرسیده اند. دیگران از برابری فراتر رفته اند. طبق قانون موجود ، تا زمانی که به یک سطح بالاتر از برابری برسند ، می توان سقف خاصی را بر روی محصولات خاص قرار داد.

این خواستار اقدام دوم قانونگذاری است که من به آن اشاره کردم. طبق یک فرمول پیچیده در قانون موجود ، قیمت محصولات مزرعه- قیمت هایی که زنان خانه دار مجبور به پرداخت بسیاری از مواد غذایی هستند- ممکن است به 110 درصد برابری یا حتی بالاتر برسد. این تقصیر فرمول است. در مورد بسیاری از مقالات این می تواند به معنای افزایش خطرناک در هزینه زندگی برای خانواده متوسط نسبت به قیمت های فعلی باشد.

با انصاف با مردم آمریکا به طور کلی ، و پیروی از هدف حفظ هزینه های زندگی از بالا رفتن ، می خواهم که این فرمول اصلاح شود ، و هدف اصلی و عالی برای به دست آوردن برابری برای کشاورزان ایالات متحدهترمیم شود

در صورت تصویب هرگونه قانونی در صورت جلوگیری از فروش هر یک از کالاهای مزرعه مازاد خود در قیمت بازار ، روند پایین نگه داشتن هزینه زندگی به همان اندازه مضر خواهد بود. به عنوان یک سیاست ملی ، سقف محصولات مزرعه - به عبارت دیگر ، حداکثر قیمت هایی که توسط تولیدکنندگان این محصولات دریافت می شود - باید برابری تنظیم شود.

با توجه به مورد پنجم - خرید اوراق قرضه جنگی - مردم آمریكا می دانند كه اگر میلیاردی را كه اکنون باید برای جنگ بپردازیم جمع كنیم و در عین حال از افزایش فاجعه آمیز هزینه زندگی جلوگیری كنیم ، خواهیم داشت. دو برابر و بیش از دو برابر مقیاس پس انداز ما. هر سکه و دلار که برای نیازهای مطلق لازم نیست ، باید به اوراق قرضه و تمبرهای جنگی برود تا به قدرت قابل توجه نیروهای مسلح ما بیفزاید.

اگر این خریدها در محدود کردن قیمت تأثیر مادی داشته باشند ، باید از درآمد فعلی خارج شوند. تقریباً در هر مورد ، آنها باید به اندازه کافی بزرگ باشند که به معنای خود محرمانه بودن باشد ، کاهش قابل توجهی برای اکثر ما در مقیاس هزینه هایی که برای ما راحت و آسان است. ما نمی توانیم با این جنگ مبارزه کنیم ، ما نمی توانیم حداکثر تلاش خود را به صورت معمول انجام دهیم. اگر سربازان و ملوانان ما باید تمام آنچه را که لازم دارند ، نمی توانیم داشته باشیم.

از سوی بسیاری از افراد و گروهها خواسته شده است كه با كاهش درصد مشخصی از درآمد همه ، طرح اجباری پس انداز را توصیه كنند. با این حال ، من ترجیح می دهم که برنامه داوطلبانه را تا حد امکان عملی کنم و امیدوارم که به یک پاسخ باشکوه بپردازم.

با توجه به مورد ششم - رعایت - بدیهی است که در جایی که هیچ کالای اساسی برای برآورده کردن تمام خواسته های غیرنظامی کافی نیست ، کسانی که می توانند هزینه بیشتری برای کالا بپردازند ، نباید نسبت به دیگران که نمی توانند ممتاز باشند. من اطمینان دارم که در مورد بسیاری از ملزومات اساسی جیره بندی زندگی ضروری نخواهد بود ، زیرا ما باید حداکثر تلاش خود را داشته باشیم تا عرضه کافی داشته باشیم. اما در جایی که هر مقاله مهم کمیاب شود ، جیره بندی راه حل دموکراتیک و عادلانه است.

مورد هفت- پرداخت بدهی و محدود کردن قسطی که می تواند در اسرع وقت مؤثر باشد که پول در حال تبدیل شدن به آن فراوان تر است. کسانی که با آن مطابقت دارند ، سپاسگزار خواهند بود که وقتی این جنگ تمام شد ، این کار را انجام داده اند. از بین بردن بدهی های خصوصی و انباشت پس انداز نوعی بیمه در برابر افسردگی پس از جنگ خواهد بود. آژانس فدرال مسئول کنترل اعتبار برای خرید اقساطی در حال انجام اقدامات مناسب است.

در واقع ، در مورد کلیه مواردی که نیازی به قانون ندارند ، ادارات و آژانس هایی که وظایف و وظایف آنها درگیر است ، تا حد امکان در انجام این سیاست گسترده در کار است.

نتیجه به این معنی خواهد بود که هر یک از ما مجبور خواهیم شد چیزهای زیادی را که به آنها عادت کرده ایم دست بکشیم. ما باید زندگی خود را با کمتری در راه آسایش موجودات نسبت به زمان صلح زندگی کنیم. استاندارد زندگی ما باید پایین بیاید.

برخی این را "اقتصاد ایثار" خوانده اند. برخی آن را از نظر دقیق تر تفسیر می کنند- "برابری فداکاری". من هرگز نتوانسته ام خودم را به پذیرش کامل کلمه "فداکاری" بیاورم ، زیرا مردان و زنان آزاد ، در مفاهیم دموکراسی پرورش می یابند و به اصول دموکراسی عروسی می کنند ، آن را به عنوان یک امتیاز و نه یک فداکاری می دانند. کار و مبارزه برای ماندگاری ایده آل دموکراتیک. بنابراین ، صادق تر است که این تلاش کامل مردم آمریکا را "برابری امتیاز" بنامیم.

من قاطعانه معتقدم که آمریکایی ها همه از این فرصت استقبال می کنند تا در مبارزه با بشر متمدن برای حفظ نجابت و عزت در زندگی مدرن به اشتراک بگذارند. زیرا این اساساً یک جنگ مردم است - و باید با صلح مردم دنبال شود. دستاورد پیروزی در جنگ و امنیت در صلح مستلزم مشارکت همه مردم در تلاش مشترک برای علت مشترک ما است.