این سد متعلق به باشگاه ماهیگیری و شکار South Fork بود

مخزن غربی (که بعداً به دریاچه Conemaugh تغییر نام داد) نه برای تفریح ، بلکه در عوض برای تهیه آب برای بخش کانال پنسیلوانیا بین جانستاون و پیتسبورگ ساخته شده بود. با این حال ، سیستم کانال تقریباً بلافاصله پس از اتمام مخزن در سال 1852 منسوخ شد. نگهداری بسیار کمی در طول وجود آن انجام شد ، حتی اگر یک بار در سال 1862 یک بار شکسته شود (این استراحت باعث خسارت بسیار کمی شد ، زیرا این مخزن تنها بودنیمه پر). در حقیقت ، یک مالک لوله های زهکشی را در زیر سد حذف کرد تا آنها را برای قراضه بفروشد ، این بدان معنی است که هیچ راهی برای تخلیه مخزن برای تعمیرات وجود ندارد. مخزن و سد قبل از اینکه باشگاه ماهیگیری و شکار ماهیگیری South Fork آن را در سال 1879 خریداری کرد ، از چندین دست عبور کرد.

باشگاه ماهیگیری و شکار فورک جنوبی بسیاری از صنعتگران و سرمایه داران پیشرو پیتسبورگ را در بین 61 عضو خود از جمله اندرو کارنگی ، هنری کلی فریک ، اندرو ملون و فیلاندر ناکس شمارش کرد.(برای لیست کامل اعضای باشگاه اینجا را کلیک کنید). در سال 1879 که در سال 1879 سازماندهی شد ، این باشگاه فراهم کردن فرصتی برای اعضا و خانواده های آنها برای دور شدن از سر و صدا ، گرما و خاک پیتسبورگ بود. این باشگاه متعلق به مخزن غربی ، سدی بود که آن را ایجاد کرد و حدود 160 هکتار زمین در منطقه. این باشگاه به مخزن تغییر نام داد و آن را دریاچه Conemaugh نامید. یک کلوپ 47 اتاق ، که شامل یک اتاق ناهار خوری عظیم است که می تواند 150 صندلی باشد ، ساختمان اصلی در سرزمین این باشگاه بود. همچنین 16 "کلبه" خصوصی ، در واقع خانه هایی با اندازه سخاوتمندانه ، در سواحل دریاچه وجود داشت. ناوگان قایق این باشگاه شامل یک جفت قایق بادبانی بخار ، بسیاری از قایقها و قایق های بادبانی و غرفه ها برای ذخیره آنها بود.

سرگرمی ها شامل یک رگاتا سالانه ، تئاتر و اجراهای موسیقی بود. ماهیگیری و قایقرانی فعالیت های محبوب بود و اعضای باشگاه نیز از پیک نیک شدن با سرریز مخزن لذت می بردند. فعالیت های این باشگاه به زیبایی توسط عضو لوئیس سمپل کلارک ، یک عکاس با استعداد آماتور (همانطور که در شات زیر مشاهده می شود-مستند شده است (همانطور که در عکس زیر مشاهده می شود-بیشتر کارهای کلارک را می توان در وب سایت تاریخی پیتسبورگ مشاهده کرد ، به لطف همکاری بین جااها و پیت-جانستاون).

این باشگاه درگیر نگهداری دوره ای سد بود ، اما اصلاحات مضر برای آن ایجاد کرد. آنها صفحه های ماهی را در سراسر سرریز نصب کردند تا از فرار ماهی های بازی گرانقیمت جلوگیری کنند ، که این اثر ناگوار در گرفتن زباله ها و جلوگیری از ریختن سرریز سرریز دریاچه بود. آنها همچنین سد را با چند پا پایین آوردند تا بتوانند در همان زمان دو واگن عبور کنند ، بنابراین سد فقط در حدود چهار پا بالاتر از سرریز بود. این باشگاه هرگز لوله های زهکشی را دوباره نصب نکرد تا مخزن تخلیه شود.

هنگامی که این سد در 31 مه 1889 شکست ، فقط حدود نیمی از اعضای عضو در محل حضور داشتند ، زیرا در اوایل فصل تابستان بود. آنها بلافاصله پس از فاجعه ترک کردند و اعضای باشگاه تا حد زیادی در مورد این فاجعه سکوت کردند. تعداد کمی از بازماندگان سیل عصبانی به این باشگاه رفتند و به برخی از ساختمانها رفتند ، پنجره ها را می شکنند و مبلمان را از بین می برند ، اما هیچ خسارت بزرگی وارد نشده است.

هیچ فاجعه دیگری قبل از سال 1900 کاملاً توصیف نشده است. روزنامه نگاران با نوشتن برای توده ها ، اغراق آمیز ، اسطوره های بی اساس را تکرار کردند و باشگاه South Fork را محکوم کردند. از آنجا که پوشش وحشت این رویداد شروع به فروپاشی کرد ، رسانه ها شروع به بررسی دلایل فاجعه کردند. ساکنان جانستاون و به طور کلی آمریکایی ها شروع به عصبانیت خود به سمت اعضای باشگاه ماهیگیری و شکار South Fork کردند. روزنامه ها در سراسر کشور دریاچه ورزشکاران را محکوم کردند. سرمقاله شیکاگو هرالد در مورد مسئولیت باشگاه South Fork تحت عنوان "قتل یا قتل؟"در تاریخ 9 ژوئن ، هرالد کارتونی را حمل کرد که به اعضای این باشگاه که شامپاین را در ایوان کلوپ می نوشیدند نشان می داد ، در حالی که در دره زیر آنها ، سیل جانستاون را از بین می برد. در جانستاون ، Tribune در تاریخ 14 ژوئن انتشار را از سر گرفت. در نسخه اول پس از فاجعه ، سردبیر Tribune جورج سوانک مقصر این فاجعه به وضوح در این باشگاه بود: "ما فکر می کنیم می دانیم چه چیزی ما را تحت تأثیر قرار داده است ، و این کار نبوده است. مشیتبدبختی ما کار انسان است. "با توجه به کارشناسان ، "یک جرم مهندسی - سد ساخت و سازهای فرومایه ،" یک جنایت مهندسی - سد ساخت و سازهای فرومایه ، "یک جنایت در ساخت و سازهای فرومایه" در تاریخ 7 ژوئن اعلام کرد: "این باشگاه مقصر است."با این حال ، بیشتر مقالات خبری اعضای باشگاه را با نام ذکر نکرده اند.

در پی فوری این فاجعه ، این باشگاه 1000 پتو را در تلاش برای امداد قرار داد. تعدادی از اعضای این باشگاه ، که مهمترین آنها رابرت پیتکیرن بود ، در کمیته های امدادی خدمت می کردند. حدود نیمی از اعضای این باشگاه نیز در تلاش برای امداد رسانی در برابر بلایا ، از جمله اندرو کارنگی ، که شرکت وی 10،000 دلار کمک کرده بود ، کمک کردند. بعداً ، او كتابخانه جانستاون را بازسازی می كرد - آن ساختمان كتابخانه امروز موزه سیل جانستاون را در خود جای داده است. با این حال ، هیچ یک از اعضای باشگاه تا به حال احساس مسئولیت شخصی برای فاجعه را ابراز نکرده است.

این باشگاه به غیر از خانه باشگاه دارایی بسیار کمی داشت ، اما به هر حال چند دادخواست علیه این باشگاه مطرح شد. اقدامات حقوقی علیه اعضای باشگاه انفرادی اگر غیرممکن نبود ، دشوار بود ، زیرا اثبات سهل انگاری شخصی لازم بود - و قدرت و تأثیر اعضای باشگاه به سختی قابل ارزیابی است. در پایان ، هیچ دعوی علیه این باشگاه موفقیت آمیز نبود.

سیل جانستاون منجر به اولین بیان خشم در قدرت اعتماد بزرگ و شرکتهای غول پیکر شد که در دوره جنگ پس از کورین شکل گرفته بودند. این خصومت قرار بود در جریان اعتصاب فولاد خانگی در سال 1892 در پیتسبورگ به خشونت تبدیل شود. ثروت بزرگ این باشگاه به جای مهندسی سد محکوم شد. سیل جانستاون از آنچه بسیاری از آمریکایی ها فکر می کردند با آمریکا اشتباه می کند ، نشانگر شد. به زبان ساده ، بسیاری اعضای باشگاه را "بارون های سارق" می دیدند که با قتل از بین رفته بودند.

برای اطلاعات بیشتر ، به بخش مربوط به سیل 1889 در بخش بایگانی و تحقیقات این سایت مراجعه کنید. بیشتر منابع سیل 1889