شاخص های اقتصادی: انواع و نمونه ها

شاخص های اقتصادی داده های کلان اقتصادی هستند که برای پیش بینی امکانات سرمایه گذاری در آینده استفاده می شود. این شاخص ها به متغیرهای ارائه شده توسط دولت یا سازمان های غیرانتفاعی محدود نمی شوند. هر سرمایه گذار می تواند یک شاخص ایجاد کند. این شاخص ها به ما کمک می کنند تا رشد اقتصادی را تحلیل کنیم. آنها همچنین به عنوان پایه ای از مقایسه برای سال گذشته و سال گذشته خدمت می کنند.

به عبارت ساده ، شاخص های اقتصادی آماری هستند که به ما می گویند اقتصاد به کجا هدایت می شود. آنها به ما کمک می کنند تا تصمیمات مربوط به سرمایه گذاری مانند خرید یا فروش ملک را بگیریم. بگذارید یک مثال ساده را بگیریم- اگر بازار سهام یک شاخص است ، نوسانات آن به ما کمک می کند تا بهترین زمان برای خرید و فروش سهام را تصمیم بگیریم.

این شاخص ها به ما کمک می کنند تا بازار را درک کنیم ، جریان آن بهتر است. در این وبلاگ شما در مورد این شاخص ها و انواع مختلف شاخص های اقتصادی اطلاعات بیشتری کسب خواهید کرد.

انواع شاخص های اقتصادی

شما در مورد معنی شاخص های اقتصادی در بالا خوانده اید. اکنون بگذارید در مورد انواع شاخص های اقتصادی که در یک اقتصاد رواج دارد ، بحث کنیم. سه دسته از شاخص های اقتصادی وجود دارد و سرمایه گذاران معمولاً می دانند که در چه ساعتی از سال باید آنها را ببینند تا ایده دقیقی در مورد آنچه نیاز دارند دریافت کنند.

شاخص های پیشرو

این شاخص ها معمولاً مبتنی بر پیش بینی های آینده در اقتصاد است اما برای پیش بینی تنها آینده ای کوتاه مدت مفید است زیرا آنها قبل از اقتصاد تغییر می کنند. آنها شامل منحنی های بازده ، قیمت سهم ، تشکیل خالص کسب و کار و غیره هستند. فقط می توانند تا یک سطح خاص ارجاع شوند زیرا بعضی اوقات می توانند نادرست باشند.

شاخص های همزمان

اینها یکی از با ارزش ترین شاخص های اقتصادی است زیرا اطلاعات مفیدی را ارائه می دهد. آنها در مورد وضعیت فعلی اقتصاد می گویند زیرا در همان زمان تغییر دیگر تغییر می کنند. این شامل سطح اشتغال ، تولید ناخالص داخلی و خرده فروشی است. آنها می توانند برای اطلاعات در زمان واقعی یک منطقه یا منطقه خاص استفاده شوند.

شاخص های عقب مانده

این شاخص ها وقتی می خواهید الگوهای خاص را پیش بینی کنید ، بیشتر مفید هستند. با استفاده از این شاخص های عقب مانده می توانید پیش بینی های خاصی را در مورد الگوهای خود انجام دهید. اما از آنها نمی توان برای گمانه زنی کل تغییرات اقتصادی و نه برخی از الگوهای مشخص استفاده کرد. این شامل GNP ، CPI ، نرخ بهره است.

این شاخص های اقتصادی فقط در هنگام تفسیر درست مفید هستند. در گذشته شواهد زیادی وجود دارد که ارتباط بین تولید ناخالص داخلی و رشد اقتصادی را نشان داده است.

اما این شاخص ها نمی توانند بگویند که آیا یک شرکت در دراز مدت سود کسب می کند یا خیر. این شاخص ها نشانه ها را نشان می دهد و بهترین سرمایه گذاران و مترجمان از آنها استفاده می کنند و بینش های معناداری از آنها ایجاد می کنند.

(وبلاگ پیشنهادی- تورم چیست؟)

نمونه هایی از شاخص های اقتصادی و کاربردهای آنها

در زیر نمونه هایی از برخی از شاخص های اقتصادی پیشرو ، عقب مانده و همزمان آورده شده است.

نمونه هایی از شاخص های اقتصادی

تولید ناخالص ملی

تولید ناخالص داخلی همچنین به عنوان تولید ناخالص داخلی نوعی شاخص تاخیر است. این یکی از پرکاربردترین و سنجش ترین شاخص ها برای درک رشد اقتصادی است. تولید ناخالص داخلی با استفاده از 2 روش یعنی درآمد و هزینه محاسبه می شود.

در روش درآمد ، درآمد حاصل از تمام عوامل تولید مانند اجاره ، بهره ، دستمزد را محاسبه می کنیم. سپس یارانه ها را کاهش می دهیم. در روش هزینه ما هزینه های مصرف ، سرمایه گذاری و دولت را محاسبه می کنیم.

مورد دوم یک رویکرد بهتر برای محاسبه تولید ناخالص داخلی است. افزایش نرخ تولید ناخالص داخلی به معنای پول بیشتر توسط مشاغل است. در بسیاری از کشورها مانند هند اقدامات سه ماهه در نظر گرفته شده است.

بیکاری

همچنین یک شاخص عقب مانده است. نرخ بیکاری در آمریکا بر اساس تعداد مشخصی از خانوارها محاسبه می شود. این نرخ تعداد افرادی را که در این دوره بیکار مانده اند نشان می دهد.

این افراد بیکار را نشان می دهد و همچنین به دنبال شغل هستند. اگر شرکت ها بیشتر استخدام کنند ، این نرخ کاهش می یابد و این بدان معنی است که شرکت ها عملکرد خوبی دارند.

PPI

شاخص قیمت تولید کننده به عنوان PPI ، یک شاخص همزمان است. PPI قبل از رفتن به سطح خرده فروشی ، آمار مربوط به تورم اولیه را در سطح عمده فروشی ارائه می دهد.

قیمت کالاهای نهایی ، کالاهای میانی و مواد اولیه همه بررسی شده است. PPI به تمام بخش های تولید کننده از جمله و محدود به معدن ، جنگلداری ، تولید ، خطوط هوایی و غیره محدود نمی شود.

نرخ بهره

آنها نوعی شاخص تاخیر هستند. این نرخ ها توسط FOMC تعیین می شود. با افزایش نرخ وام گیرندگان نمی خواهند وام بگیرند.

بنابراین بدهی مشتری و گسترش تجارت را کاهش می دهد و مدتی تولید ناخالص داخلی راکد خواهد ماند. اگر نرخ بیش از حد کمتر باشد ، منجر به تورم خواهد شد. نرخ های فعلی شاخص های موقعیت اقتصادی فعلی کشور است.

هزینه های مصرف کننده

هزینه های مصرف کننده یک شاخص همزمان است. افزایش در هزینه های مصرف کننده منعکس کننده تورم است در حالی که هزینه های کمتری رکود را نشان می دهد. هر دو موقعیت برای اقتصاد بسیار خطرناک است. بنابراین ، این شاخص اقتصادی یکی از شاخص های پیشرو است که موقعیت اقتصادی را نشان می دهد.

بورس سهام

این یک شاخص پیشرو است. حتی اگر در موقعیت اقتصادی اهمیت زیادی نداشته باشد ، مردم هنوز هم برای درک رفتار بازار به آن مراجعه می کنند. اگر بازار به پایان رسید ، این بدان معنی است که قیمت سهام بالا است و شرکت ها به خوبی درآمد دارند که به طور غیرمستقیم به معنای رشد اقتصادی است.

اگر قیمت ها پایین بیاید ، رشد اقتصادی می تواند راکد باقی بماند. اما بازار بیشتر در مورد گمانه زنی ها است ، بنابراین شاخص بازار سهام منبع قابل اعتماد رشد اقتصادی نیست.

CPI

شاخص قیمت مصرف کننده همچنین به عنوان CPI شناخته می شود ، بیشتر در آمریکا برای درک و در نظر گرفتن تورم استفاده می شود. تغییر در تورم به معنای تغییر در سیاست های پولی است. بنابراین ، این یکی از مهمترین شاخص های عقب مانده در یک اقتصاد است.

این مورد در حدود 200 محصول مختلف در دسته های مختلف بررسی می کند. به عبارت ساده ، با CPI می توانیم قیمت پرداخت شده توسط مصرف کنندگان را برای یک کالای خاص یا خدمات خاص پیدا کنیم. همچنین در تعیین هزینه زندگی در یک کشور کمک می کند.

تراز تجاری

همچنین یک شاخص عقب مانده است. تعادل تجارت تفاوت بین صادرات و واردات یک کشور را اندازه گیری می کند. نتیجه یا کسری مازاد را نشان می دهد. کشورها همیشه مازاد می خواهند زیرا صادرات بیشتر به افزایش ذخایر فارکس کمک می کند.

به عبارت ساده ، شرکت های بیشتری از طریق صادرات به جای ترک کشور از طریق صادرات وارد کشور می شوند. کسری ضمنی بدهی است. اگر کسری در دراز مدت باقی بماند ، به معنای استهلاک ارز منزل است.

درآمد و دستمزد

درآمد و دستمزد نیز یک شاخص عقب مانده است. اگر درآمد شخص در حال افزایش باشد به گونه ای که بتواند به طور متوسط هزینه زندگی را بدست آورد ، شرکت خوب عمل می کند. اگر درآمد کمتر باشد و در حال افزایش نباشد ، این بدان معنی است که یک شرکت در حال خاموش کردن یا قطع دستمزدها است.

درآمدها بر اساس جنسیت ، مدارک تحصیلی ، حرفه ، جمعیت شناختی و مشاغل تقسیم می شوند. بنابراین این شاخص ها می توانند نشان دهند که آیا منطقه خاصی از کارگران با مسائل مربوط به درآمد و دستمزد در یک کشور روبرو هستند.