نسبت سرمایه در گردش

نسبت سرمایه در گردش ، معیار نقدینگی است و نشان می دهد که آیا یک تجارت می تواند تعهدات خود را پرداخت کند یا خیر. این نسبت نسبت نسبی دارایی های فعلی یک نهاد به بدهی های فعلی خود است و توانایی یک تجارت را در پرداخت بدهی های فعلی خود با دارایی های فعلی خود نشان می دهد. نسبت سرمایه در گردش کمتر از 1. 0 یک نشانگر قوی است که در آینده مشکلات نقدینگی وجود خواهد داشت ، در حالی که نسبت در مجاورت 2. 0 نشان دهنده نقدینگی کوتاه مدت خوب است. این نسبت توسط وام دهندگان و طلبکاران هنگام تصمیم گیری در مورد افزایش اعتبار به وام گیرنده استفاده می شود.

سرمایه در گردش چیست؟

سرمایه در گردش صندوق هایی است که یک تجارت برای پشتیبانی از فعالیت های عملیاتی کوتاه مدت خود نیاز دارد."کوتاه مدت" به عنوان هر دارایی که باید طی یک سال انحلال شود ، یا بدهی هایی که باید طی یک سال تسویه شود ، محسوب می شود. ماهیت کوتاه مدت سرمایه در گردش آن را از سرمایه گذاری های بلند مدت در دارایی های ثابت متمایز می کند. سرمایه در گردش به عنوان تفاوت بین کل گزارش شده برای دارایی های جاری و بدهی های جاری ، که در ترازنامه یک سازمان بیان شده است ، تعریف شده است. دارایی های فعلی شامل پول نقد ، سرمایه گذاری های کوتاه مدت ، مطالبات تجاری و موجودی است. بدهی های جاری شامل پرداخت های پرداختی ، بدهی های جمع آوری شده ، مالیات قابل پرداخت و بخش فعلی بدهی بلند مدت است.

نحوه محاسبه نسبت سرمایه در گردش

برای محاسبه نسبت سرمایه در گردش ، تمام دارایی های فعلی را بر اساس کلیه بدهی های جاری تقسیم کنید. فرمول:

دارایی های فعلی ads بدهی های جاری = نسبت سرمایه در گردش

همانطور که فقط اشاره شد ، نسبت سرمایه در گردش کمتر از 1. 0 نشانگر مشکلات نقدینگی است ، در حالی که نسبت بالاتر از 2. 0 نشانگر نقدینگی خوب است. نسبت کم می تواند با شرایط رقابتی دشوار ، مدیریت ضعیف یا بدهی های بد بیش از حد ایجاد شود. علاوه بر این ، یک نسبت غیرمعمول بالا می تواند صرفاً به این معنی باشد که یک تجارت بیش از حد دارایی های فعلی را حفظ می کند ، که ممکن است بهتر در فعالیت های تحقیق و توسعه یا افزودن ظرفیت تولید مستقر شود. دارایی های اضافی نیز ممکن است در قالب سود سهام یا بازپرداخت سهام به سهامداران ارسال شود.

یکی دیگر از دلایل احتمالی نتیجه ضعیف زمانی است که یک تجارت در حال تأمین مالی سرمایه گذاری بزرگ سرمایه است. در این حالت ، پیش بینی می کند که در آینده از سرمایه گذاری خود درآمد بیشتری کسب کند ، ذخایر نقدی خود را کاهش داده است. در این صورت ، این نسبت باید در دوره های گزارش بعدی بهبود یابد.

نمونه ای از نسبت سرمایه در گردش

یک خریدار بالقوه به سلامت مالی فعلی زنجیره خرده فروشی Beemer Designs علاقه مند است ، که محصولات اضافی را برای خودروهای BMW می فروشد. وی اطلاعات زیر را در مورد این شرکت طی سه سال گذشته به دست می آورد:

افزایش سریع میزان دارایی های فعلی نشان می دهد که زنجیره خرده فروشی احتمالاً طی چند سال گذشته با گسترش سریع طی شده و هر دو مطالب و موجودی را اضافه کرده است. پرش ناگهانی در بدهی های جاری در سال گذشته به ویژه نگران کننده است و نشانگر این است که شرکت ناگهان قادر به پرداخت حساب های خود قابل پرداخت نیست ، که به همین ترتیب بالون شده اند. خریدار با توجه به چشم انداز احتمالی تزریق نقدی اضافی ، به منظور پرداخت هرگونه پرداخت بدهی ، پیشنهاد خود را برای این شرکت کاهش می دهد.

مشکلات نسبت سرمایه در گردش

اگر دارایی های فعلی یک شرکت به شدت به نفع موجودی ها باشد ، نسبت سرمایه در گردش می تواند گمراه کننده باشد ، زیرا این دارایی فعلی در کوتاه مدت می تواند دشوار باشد. اگر نسبت گردش مالی کم موجودی وجود داشته باشد ، این مشکل مشهود است. اگر شرایط پرداخت قابل دریافت حساب بسیار طولانی باشد (که ممکن است نشانگر بدهی های بد ناشناخته باشد) یک مشکل مشابه می تواند ایجاد شود.

نسبت سرمایه در گردش برای آن دسته از اشخاصی که از یک خط اعتباری پول نقد می گیرند ، به طور غیر طبیعی کم به نظر می رسد ، زیرا آنها تمایل دارند که مانده های نقدی را حداقل نگه دارند و فقط در صورت نیاز به پرداخت بدهی ، پول نقد خود را دوباره پر می کنند. در این موارد ، نسبت سرمایه در گردش 1: 1 یا کمتر متداول است ، حتی اگر حضور خط اعتبار بسیار بعید باشد که مشکلی در پرداخت بدهی ها وجود داشته باشد.